พิมพ์หน้านี้ - ...ตายแล้ว!!

ชุมชน บ้านกลอนไทย ชุมชนสำหรับคนไทยผู้รักกลอน

จิปาถะ => เรื่องทั่วไป => ข้อความที่เริ่มโดย: muneenoi ที่ 02 กรกฎาคม 2014, 12:15:PM



หัวข้อ: ...ตายแล้ว!!
เริ่มหัวข้อโดย: muneenoi ที่ 02 กรกฎาคม 2014, 12:15:PM
(http://www.picdee.com/images/2014/07/02/2010042650901Y6Bzr.jpg)
(ขอบคุณภาพประกอบจากเน็ต...ตายแบบน่ารัก + น่าสงสาร)

ตายแล้วฟื้น ตื่นมา น่าประหลาด
ตายอนาถ ชีวา อนาถา
ตายท้องกลม เพราะคลอด ทอดวิญญาณ์
ตายถูกฆ่า ฆาตกรรม ใช่สำออย
๐
ตายเพราะแก่ แน่ว่า อายุขัย
ลมหายใจ ขาดช่วง จึงร่วงผล็อย
ตายเพราะป่วย ด้วยกรรม มาซ้ำรอย
มิอาจถอย ชีพคืน ฝืนกฏกรรม
๐
ตายเพราะอด อดตาย ก็หลายหลาก
ตายเพราะมากตัณหา ดูน่าขำ
ตายประมาท ควรทราบ ไม่หลาบจำ
ตายดีล้ำ ทำดี มีคนชม
๐
ตายไม่ดี ทำเลว เปลวนรก
ตายแล้วตกอบาย หมายขื่นขม
ตายด้วยจิต ตั้งมั่น นั้นเป็นพรหม
ตายแล้วบ่มบุญนั้น สวรรค์รอ
๐
ตายป่นปี้ ชี้ชัด อุบัติเหตุ
ปริเวทน์ ถึงฆาต อนาถหนอ
ตายเพราะเล่น ชีช้ำ เดินตำตอ
ถึงคราวก็วางวายอย่างง่ายดาย
๐
มรณา ในน้ำ หรือบนบก
หากสาธกกันต่อก็หลากหลาย
เชิญท่านแจม แย้มมุก ให้ทุกข์คลาย
เดินโทงโทงไม่อาย อุ๊ย!..ตายแล้ว emo_20

 emo_68 emo_126

"มุนีน้อย"


หัวข้อ: Re: ...ตายแล้ว!!
เริ่มหัวข้อโดย: ไพร พนาวัลย์ ที่ 02 กรกฎาคม 2014, 06:23:PM

emo_79 emo_111 emo_79

ตัวข้าน้อยชราภาพขอกราบพระ
บริกรรมพุทธะ นะน้องแก้ว
ขออยู่อย่างสมถะ ละทุกแนว
ที่มีแววนอกลู่ไม่ถูกัง emo_52

ตกน้ำตายไม่ขอเข้าต่อสู้
เพียงสักครู่บนอกตกดูมั่ง
รักษาตัวรักษาใจไม่ภินท์พัง
อนิจจังไม่เที่ยงไม่เสี่ยงตาย emo_05

ถ้าเลือกได้ขอตายอยู่บนบก
อย่าให้ตกเหวลึกหรือตึกหญ่าย
อย่าให้ตกทะเลจนตัวลาย
กลัวอับอายลอยถืดพองอืดกลม emo_119

หมั่นทำบุญใส่บาตรแลหยาดน้ำ
หวังแก้กรรมทำไว้ด้วยใจก้ม
น้อมรับบาปปางหลังเข้าถั่ง,จม
ขอชื่นชมอาจิณด้วยศีล,ทาน emo_28

เก็บเสบียงเอาไว้ยามใกล้ฝั่ง
เปลี่ยนสะตังเป็นสติดำริผ่าน
เปลี่ยนเมียเก่าเป็นเมียเก็บ,อย่าเจ็บนาน emo_31
จากบัวบานเป็นบัวตูมอย่างนุ่มนวล emo_55

จะได้ตายตาหลับยามดับชีพ
เพื่อได้หนีบสันนิวาสประสาทถ้วน
ไว้พบกันชาติหน้าอย่าแปรปรวน
คนก่อกวนจบกันดังบั่นกรรม เทอญฯ emo_56

ไพร พนาวัลย์


 emo_89 emo_126 emo_89


หัวข้อ: Re: ...ตายแล้ว!!
เริ่มหัวข้อโดย: panthong.kh ที่ 02 กรกฎาคม 2014, 07:34:PM
emo_116 emo_126
พูดเรื่องตาย ทำไม ใจเหี่ยวห่อ
พูดเรื่องหม้อ ทีไร ใจชักเขิน
พูดเรื่องรัก ทีไร ใจเพลิดเพลิน
พูดเรื่องเดิน ไม่เอา เราเบื่อจัง

ตายบนอก ดีกว่า ตกน้ำตาย
ตายสบาย มีสุข ไม่ทุกขัง
คิดว่าหลาย คนชอบ ตอบเสียงดัง
วายชีวัง สังขาร มานเปรมปรีดิ์
พันทอง
๒/๗/๕๗
 emo_116 emo_126


หัวข้อ: Re: ...ตายแล้ว!!
เริ่มหัวข้อโดย: รพีกาญจน์ ที่ 02 กรกฎาคม 2014, 08:44:PM

เดินโทงโทงไม่อาย อุ๊ย!..ตายแล้ว

ตีหน้ายักษ์นักเลงเบ่งกล้ามใหญ่
ใครต่อใครได้พบหลบเป็นแถว
แต่ปะทะทหารบ่คร้านแจว
เรียกพ่อแก้วพระครูช่วยหนูที

ไก่เป็นต่อพอแพ้แล่เนื้อลาบ
วัวเลือดอาบตามแทงแพ้แสร้งหนี
ล้มทั้งยืนฟื้นสลบเฮียตบตี(มวย)
ตัวเองซีหนามขีดซีดเป็นลม

แค่ขัดใจใช้สมุนรุนหลังฆ่า
แค่ขัดตาพาพวกจวกถล่ม
แค่ขัดหูชูดาบฟันฉับจม
แค่คุณรมลำไยใครขัดยิง

แค่เจ็บตายไม่หวั่นมันเรื่องจิ๋ว
ขี้ปะติ๋วหลบเร้นเช่นผู้หญิง
ชายเช่นข้าหน้าทนเหวยคนจริง
เสือสมิงทิ้งลายอย่าหมายเคย

กวักกรูมาห้าหกยกกองทัพ
ต่อให้ขับรถถังยังยืนเฉย
ตั้งปืนค.เจ็ดสิบเก้าเอ้าซัดเลย
หยุดก่อนเฮ้ยบอกน้องพี่ท้องมวน

เกิดเท่าไรใครอยู่คู่ค้ำฟ้า
ถึงเวลาล้มหายตายครบถ้วน
เกิดเท่าไรตายเท่านั้นใช่ฉันกวน
ดินช่วยด่วนเตี่ยวหาย อุ๊ย!..ตายแล้ว

ออกห้องน้ำลืมสวมกางเกงขาก๊วยอ่ะครับ  emo_20

รพีกาญจน์



หัวข้อ: Re: ...ตายแล้ว!!
เริ่มหัวข้อโดย: D ที่ 02 กรกฎาคม 2014, 09:33:PM
(http://www.qzub.com/cartoon_016.gif)


ใครจะช่วย...วิปริตผิดมนุษย์
ปล่อยผ้าหลุดผ้าลุ่ย อุ้ย...กระแด่ว
นะน่ะนั่นมะมะ...จะออกแล้ว
เห้อ..ตาแป๋วปิดสองนิ้ว...ฮิ้ว...เกือบตาย

ไม่บันยะบันยังนั่งกินลาบ
สวาปามเต็มคราบพังพาบผาย
กลิ่นเหม็นเฉ่าโชยคลุ้งฟุ้งกระจาย
โหย...นอนหงายป๊าดปู๊ดหูรูดพัง

คงต้องลาอ้ายแล้วแจวดีกว่า
ปากช่างกล้าเหลือดีกลัวมีฝัง
โน่น..พอดี"มุนีฯ"มาอย่าจังงัง
เชิญมานั่งดมครี่..."รพีฯ"ชาย

"ดิน"

(http://www.qzub.com/cartoon_016.gif)


หัวข้อ: Re: ...ตายแล้ว!!
เริ่มหัวข้อโดย: muneenoi ที่ 03 กรกฎาคม 2014, 01:16:PM
ตอบ.."ดิน"+ "รพีกาญจน์" ในกลอนเดียว...

 emo_68

เชิญดินดมคนเดียวขอเหลียวผ่าน
เหม็นทั่ว"บ้านกลอนไทย"จนใจหาย
ผ้าเขาหลุดกานดาบอกว่าอาย
แต่อุ๊ยตาย! เห็นได้แปลกใจจัง

ปิดตาแค่สองนิ้วแล้วฮิ้วโห่
อพิโถ..ถ้วยชามมองตามหลัง
นี่หากมองเต็มตาหามุมบัง
อาจจังงังสากครกยกมาเต็ม emo_20

ตามมุก"ดิน"ผินหน้าบางคราครั้ง
แม่ร้อยชั่งเล่นแปลกกระแทกเข็ม
หากเป็นเด็กไม้เรียวจะเหนี่ยวเล็ม
ให้เข็ดเค็มแสบน่องจนร้องแง emo_120

ไก่วัวตายขายเนื้อเผื่ออาหาร
หรือแจกทานคนกินยินกระแส
ต่างคนตายเผาฝังยังลับแล
เหมือนเป็นแค่ซากไร้ในวิญญาณ

สมัยนี้ฆ่ากันมันแสนง่าย
ชีวิตคล้ายผักปลาภักษาหาร
แค่ขัดเคืองเรื่องเล็กเขกกบาล
ส่อสันดานอมิตรคิดศัตรู

หากมีธรรมนำใจไม่ประมาท
ชีวิตอาจรอดพ้นกมลสู
ไม่สิ้นหวังสังคมที่จมรู
ศีลธรรมอยู่คู่ใจไม่เดียวดาย

สอนตัวเองลูกหลานเผื่อกาลหน้า
หากโลกาวิกฤตจิตมุ่งหมาย
ยึดประทีปความดีหนีอบาย
เผลอเอาธรรมมาร่าย อุ๊ย!.ตายแล้ว emo_20

 emo_121 emo_126

"มุนีน้อย"


หัวข้อ: Re: ...ตายแล้ว!!
เริ่มหัวข้อโดย: muneenoi ที่ 03 กรกฎาคม 2014, 10:42:PM

emo_79 emo_111 emo_79



....ฯลฯ....

เก็บเสบียงเอาไว้ยามใกล้ฝั่ง
เปลี่ยนสะตังเป็นสติดำริผ่าน
เปลี่ยนเมียเก่าเป็นเมียเก็บ,อย่าเจ็บนาน emo_31
จากบัวบานเป็นบัวตูมอย่างนุ่มนวล emo_55

จะได้ตายตาหลับยามดับชีพ
เพื่อได้หนีบสันนิวาสประสาทถ้วน
ไว้พบกันชาติหน้าอย่าแปรปรวน
คนก่อกวนจบกันดังบั่นกรรม เทอญฯ emo_56

ไพร พนาวัลย์


 emo_89 emo_126 emo_89


ชราภาพกราบพระละวิโยค
สละโลกลงชัดมิขัดเขิน
อาจเตะปี๊บดังบ้างบนทางเดิน
คนสรรเสริญแก่ดีเพราะมีธรรม

แก่แล้วดีมิต่างอย่างมะพร้าว
แก่ยิ่งห้าวน้ำมันหมั่นขยำ
ทรงคุณค่ากะทิสดคนจดจำ
ประกอบนำอาหารทั้งหวานคาว

หากแก่โคสิ้นท่าต้องอาภัพ
เขาเลิกขับขี่ลองต้องยืนหาว
มิอาจลากเกวียนไถได้เรื่องราว
ต้องปวดร้าวอาสัญคือวันรอ

ลุงไม่ชอบตกน้ำย้ำบอกไว้
แต่แอบไปตกอกตกยุบหนอ
อย่าลืมพองหยิบยกตกให้พอ
ก่อนแรงฝ่องันงกตกบันได

เปลี่ยนสตางค์เป็นสติดำริเยี่ยม
แฟนเอ๊าะเอี่ยมเปลี่ยนเก่ามิเอาไหน
เปลี่ยนบัวตูมจุ่มน้ำที่รำไร
บานไสวชูช่อรอรพี

 emo_100 emo_126

"มุนีน้อย"


หัวข้อ: Re: ...ตายแล้ว!!
เริ่มหัวข้อโดย: muneenoi ที่ 03 กรกฎาคม 2014, 11:38:PM
emo_116 emo_126
พูดเรื่องตาย ทำไม ใจเหี่ยวห่อ
พูดเรื่องหม้อ ทีไร ใจชักเขิน
พูดเรื่องรัก ทีไร ใจเพลิดเพลิน
พูดเรื่องเดิน ไม่เอา เราเบื่อจัง

ตายบนอก ดีกว่า ตกน้ำตาย
ตายสบาย มีสุข ไม่ทุกขัง
คิดว่าหลาย คนชอบ ตอบเสียงดัง
วายชีวัง สังขาร มานเปรมปรีดิ์
พันทอง
๒/๗/๕๗
 emo_116 emo_126

พูดเรื่องตายหลายคนบ่นไม่ชอบ
แต่กลับลอบกลัวตายคิดหน่ายหนี
สุดท้ายก็ไม่รอดมอดชีวี
ต้องเสียทีมัจจุราชอนาถคน

เมื่อไม่รอดความตายที่หมายทั่ว
ปรับใจตัวคิดใหม่ไม่สับสน
ตายอย่างมีศักดิ์ศรีวีรชน
กอปรบุญผลอุดหนุนเป็นทุนรอ

คิด พูด ทำแต่ดีเป็นศรีศักดิ์
แม้นมีรักปักจินต์ถวิลขอ
มอบรักแท้แก่กันหมั่นพะนอ
ซื่อสัตย์ต่อคู่ครองปองรักเดียว

เกิดเท่าไรตายเท่านั้นหมั่นพินิจ
หนึ่งชีวิตเกิดใหม่ให้เฉลียว
แสนลำบากยากเข็ญตัวเป็นเกลียว
กว่าโฉบเฉี่ยวรอดตายกลายเป็นคน

ใช้ชีวิตให้เป็นเห็นคุณค่า
ควรนำพาแต่คุณบุญกุศล
บาป บุญ กรรมมีจริงสิ่งสากล
เราก็พ้นครหาว่าเสียที...(เกิดมา)

 emo_126

"มุนีน้อย"